De Barbet

De Barbet (de Franse waterhond) is een zeer oud ras. Ze staan bekend om hun rustieke uitstraling en het hebben van een sociaal en vooral vriendelijk karakter.

Barbets zijn ontzettend intelligent en leren erg snel. Geen uitdaging is hen teveel. Werken met én voor de baas doen ze graag. De Barbet is dan ook zeer geschikt als therapiehond.

De Barbet heeft hypo-allergene eigenschappen: de krullende vacht verhaart niet.
Wanneer u zelf last heeft van een allergie, is het altijd verstandig om een paar keer bij een fokker langs te gaan om te kijken of de Barbet daadwerkelijk de hond is waarop u niet (of weinig) reageert. Let wel, elke Barbet is anders. Het feit dat u niet reageert op een Barbet, is geen garantie.

De vacht van de Barbet komt voor in diverse kleuren: zwart, bruin en geel, met soms witte aftekeningen.

De Barbet is van origine een echte jachthond (hij jaagt graag op waterwild en klein wild). Ook diverse andere hondensporten vindt hij leuk, zoals behendigheid, speur- en reddingswerk en dergelijke.

Belangrijk is dat Barbets dagelijks voldoende worden uitgedaagd en hun energie kwijt kunnen. Ze hebben elke dag minstens 1,5 uur beweging nodig. Een lekkere (bos-/strand-)wandeling is hen dan ook nooit teveel. In huis zijn ze erg rustig en maken ze graag deel uit van het gezin. Dit zie ik ook terug in mijn eigen Barbetroedel.

Een volwassen Barbet heeft volgens de huidige rasstandaard een schofthoogte voor teven van 53-61 cm en voor reuen 58-65 cm (met een tolerantie van +/- 1 cm). Een volwassen Barbet weegt tussen de 18 en 30 kg en wordt gemiddeld zo’n 14 jaar oud.

 

De Barbetclub heeft de karaktereigenschappen/kenmerken van de Barbet op een rijtje gezet:

  • Evenwichtig karakter zonder een spoor van nervositeit of angst
  • Leergierig en intelligent
  • Aanhankelijk
  • Rustig van aard maar absoluut niet sloom
  • Actief (houdt van spelletjes en lange wandelingen)
  • Speels
  • Lief voor kinderen
  • Blaft weinig
  • Gaat goed om met andere huisdieren in huis
  • Enigszins eigengereid
  • Wil graag bij baas/gezin betrokken worden (en is dus niet geschikt als kennelhond)